Wednesday, September 15, 2010

167. Αφροδίτη

Για την Αφροδίτη, λένε, υπάρχουν τρεις θέσεις:

Η πρώτη είναι ότι είναι το θύμα μιας αφιονισμένης μίξης ρατσισμού και σεξισμού που έχει ξεπεράσει κάθε όριο και που αποκαλύπτει βαθύτατα συμπλέγματα και ανησυχητικές εμμονές σε μια σημαντική μερίδα της εκπεφραζόμενης, κυρίως στο βαθύ underground του ίντερνετ (αλλά όχι μόνον), κοινής γνώμης.

Η δεύτερη είναι ότι είναι η κυνική, ξεδιάντροπη, αριβίστρια ξένη που αρμέγει τη χώρα: το ενσαρκωμένο πνεύμα του κακού, μια μάγισσα που σε άλλες εποχές θα μπορούσε να είχε καεί ζωντανή προς τέρψιν των διαμαρτυρομένων και συμμόρφωσιν των υπολοίπων.

Η τρίτη είναι ότι αν και θύμα μιας σειράς ανισόρροπων ανθρώπων με βαθιά απωθημένα και ανεπίλυτα ψυχικά προβλήματα, είναι παρ' όλα αυτά επίσης ένα γκόλντεν γκερλ της ευνοιοκρατίας που χρησιμοποιεί τον μανδύα της πολιτικής ορθότητας· και ότι ως τέτοια πρέπει να στηλιτευτεί.

Στην πολιτική, έρχεται πάντα η στιγμή που η δυνατότητα για τρίτη θέση εξαφανίζεται γιατί παραδίδεται σε μία από τις άλλες δύο. Αυτοί που το καταλαβαίνουν, καταλαβαίνουν ότι πρέπει να πάρουν μια πολιτική απόφαση για το πού τελικά ανήκουν. Αυτοί που δεν το καταλαβαίνουν, που νομίζουν ότι η ηθική τους ακεραιότητα επιτάσσει να εμμείνουν στην εκπροσώπηση του εαυτού τους και μόνο, δεν χάνουν, περιέργως, την δυνατότητα να λειτουργήσουν πολιτικά. Πολιτικά λειτουργούν, έστω και αν είναι παρά τη θέλησή τους. Αυτό που χάνουν την δυνατότητα να κάνουν είναι να λειτουργήσουν ηθικά. Γιατί; Επειδή ασκούν πολιτική χωρίς να έχουν επίγνωση του γεγονότος, χωρίς να έχουν αναλάβει την ευθύνη της απόφασης.

Sunday, September 12, 2010

166. Κιτς

Εν αρχή ην το παπούτσι.

Μετά οι φερόμενες ακροδεξιές συμπάθειες του ρίπτη του.

Μετά οι αναφορές για προκατασκευασμένη είδηση και στημένο ρεπορτάζ με ξένο δάκτυλο.

Μετά η άσχημη γεύση που αφήνει το εκβιασμένο γέλιο, η νευρική ανταπόκριση σε χαβαλέ που γίνεται σε λάθος χρόνο και σε ανάρμοστες περιστάσεις.

Μετά η επόμενη εκστρατεία οικονομίας για τις ανάγκες της οικογένειας στο σούπερ μάρκετ, η αναγκαστική συμμετοχή στις προεκλογικές προβλέψεις, η απρόσκλητη κατήφεια.

Το χειμώνα ενδέχεται να κάνει κρύο. Ένας θεός ξέρει πόσο θα στοιχίσει φέτος η θέρμανση.

Tuesday, September 7, 2010

165. Αποκάλυψη τώρα

Ανάγνωση, τις μικρές ώρες, του Ο δρόμος (The Road) του Cormac McCarthy. Το βιβλίο κατεβαίνει μονορούφι, αλλά με μια γεύση προσωπικού δηλητηρίου. Ένας πατέρας με τον γιό του σε μια απελπισμένη και χωρίς ελπίδα μάχη για επιβίωση στον μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, περιβεβλημένος από ανθρώπους είτε ζωντανούς-νεκρούς σαν τον ίδιο, είτε --ακόμα χειρότερα-- κανίβαλους. Η μητέρα έχει προ πολλού αυτοκτονήσει. Οι πόλεις κατεστραμμένες, η γη καμένη, παγωμένη, και τελεσίδικα στέρφα, μοναδική τροφή οι όλο και λιγότερες, όλο και πιο αιματηρά εξασφαλίσιμες,  κονσέρβες του παρελθόντος. Mοναδικός χώρος επιβίωσης ο δρόμος, καμένη άσφαλτος για το πουθενά.

Σκεφτόμουν ότι στον διαγωνισμό φρίκης του μυθιστορήματος την πρώτη θέση παίρνει ο θάνατος του φυσικού κόσμου: όσο και αν ανατριχιάζεις με την ωμότητα που οι επιζήσαντες επιφυλάσσουν ο ένας για τον άλλο, δεν μπορείς να αγνοήσεις ότι έχει ιστορική γεύση. Είναι, όπως και να 'χει, οικεία από το παρελθόν. Και από μόνη της δεν είναι τίποτε διαφορετικό από όσα ζήσαμε και ζούμε. Ο θάνατος όμως των δέντρων ("dead trees", "dead boughs", "dead branches" οι πιο συνηθισμένες φράσεις στο κείμενο), το ό,τι δεν φυτρώνει τίποτε, το ότι δεν υπάρχει καμμία προοπτική να ξανατραφείς με ζώο ή φρούτο ή λαχανικό που δεν έχει μπει σε κονσέρβα πριν την καταστροφή, το ό,τι συνεπώς, δεν υπάρχει καμμία προοπτική επιβίωσης για κανένα στο απώτερο μέλλον, το ότι το τέλος του δρόμου είναι ο καθολικός θάνατος --ούτε καν ο θάνατος, λέει ένας επιζήσας, γιατί και αυτός θα πεθάνει όταν μείνει μόνος και δεν έχει τίποτε να κάνει σε κανένα-- αυτό μπαίνει στο αίμα σου αργά-αργά σαν φαρμάκι στον αναπόδραστο δρόμο για την καρδιά. Σου ρχεται να κλάψεις με λυγμούς στην σκηνή που οι δυο τους ακούνε ένα σκυλί να αλυχτά σε μια πόλη-φάντασμα. Για λίγο όμως μόνο. Mετά σιωπή, ορφανεμένη, ερεβώδης σιωπή. Είναι το μόνο μη ανθρώπινο πλάσμα στο κείμενο, και δεν το βλέπεις ποτέ.

Ο πατέρας πεθαίνει βήχοντας τα πνευμόνια του στο καρβουνιασμένο χώμα (η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη στάχτη και η αναπνοή αργά θανατηφόρα). Ο γιός υιοθετείται από αγνώστους. Το μυθιστόρημα κλείνει με την ελεγειακή εικόνα του κόσμου που χάθηκε ανεπιστρεπτί, και που εμφανίζεται με τη μορφή ενός χάρτη που δεν μπορεί να ξανακολληθεί, τον χάρτη του δέρματος του τελευταίου ψαριού. Σήμερα που ξαναείδα το γιό μου στον παιδικό σταθμό ένιωσα σαν να είχα μόλις ξυπνήσει από εφιάλτη. Κοίταξα το δέρμα του. Mου ήρθε να φιλήσω το γόνατό του, ελαφρά γδαρμένο καθώς ήταν από κάποιο παιχνίδι. Αναστολή. Αναστολή.

Sunday, September 5, 2010

164. Υπέρ/υπό

Οι σύντροφοι της Δ.Α πανηγυρίζουν για την "υπερκομματική" υποψηφιότητα που είναι, λέει, "υπόθεση της κοινωνίας των πολιτών." Τώρα, απ' όσο ξέρω, το να βάζεις εσύ το όνομα και ο άλλος την χάρη ώστε να φουσκώσεις εσύ την εικόνα σου με δανεικά νούμερα και να περικόψει ο άλλος τις απώλειές του σε περίπτωση στραπάτσου, βαστώντας με το ίδιο χέρι τη σημαία μιας "συναίνεσης" συνώνυμης--φύσει και συγκυριακή θέσει--του οπορτουνισμού, δεν είναι ακριβώς υπερκομματισμός. Μάλλον για υποκομματισμός μου φαίνεται, και για τον ένα και για τον άλλο.

Friday, September 3, 2010

163. Παλιά και νέα

Όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν όλο συνομωτεί για να το καταφέρεις.
New age wisdom

Όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν όλο συνομωτεί για να ξεχάσεις τι ήθελες.
Old age wisdom