Tuesday, August 31, 2010

162. Φυγή

Λίγο πριν φύγω από κάπου, το μάτι μου πέφτει σε κάτι που μου μοιάζει σταθερό--συνήθως, ένα ατσάλινο στύλο--με πόθο που φτάνει στα όρια της λιγοθυμιάς. Θέλω να ριχτώ πάνω του και να μην ξεκολλάω από αυτόν, σαν να είναι σωσίβιο σωτηρίας σε ένα μανιασμένο πέλαγος, κομμάτι στέρεας γης μες στον κατακλυσμό. Μόλις υποχωρήσει αυτή η ανεξέλεγκτη επιθυμία εγκαταλείπομαι, άδειος και ήρεμος, σ' αυτό που βλέπω ως πεπρωμένο, γραμμένο πάνω στο εισιτήριο για το επόμενο αεροπλάνο.

Μ' αυτό το μικρό φετίχ καταφέρνω να συμβιβάσω την αγάπη μου για κάθε τι ριζωμένο και βουβό και την ανάγκη (μου;) να τρώω τη ζωή μου φεύγοντας και γράφοντας, γράφοντας και φεύγοντας, εδώ και 18 χρόνια.

Saturday, August 28, 2010

161. Εικονικότητα

Αν ο θάνατος ήταν ευγενικός ή έστω σκάμπαζε λιγάκι από τεχνολογία, θα σου άφηνε ένα περιθώριο να συμμαζέψεις όλες σου τις προσομοιώσεις πριν πεθάνεις. Αλλά δεν είναι, και έτσι  σκέφτεσαι το spam που θα συνεχίσει να μπουκώνει τους λογαριασμούς του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σου, τις αναπάντητες που θα ρχονται στο κινητό σου, και τις αιτήσεις φιλίας που θα συσσωρεύονται στο λογαριασμό του facebook, και νιώθεις βαθιά ντροπή που δεν θα μπορέσεις να πεθάνεις όλος μαζί, μία φορά, χωρίς να σε κοροϊδεύουν από τον κόσμο των ζωντανών τα πολυάσχολα αντίγραφά σου.

160. Αύγουστος

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, λέει. Καλώς, αλλά πλέον δεν υπάρχει ούτε Αύγουστος. Ένας ιδρωμένος πυρετός όλος ο μήνας. Τα πλήθη να ψάχνουν σκιά αλλά σκιά καμμιά. Τα νερά ζεστά σαν χαλασμένοι καταψύκτες δημόσιου κτιρίου.

Απ' τον Σεπτέμβρη, η οργή των εγκλωβισμένων στα τσιμέντα παραθεριστών θα έχει κάτι από πονοκεφαλιασμένο μεσημέρι, έντομα που δεν σ' αφήνουν να κοιμηθείς, την άπνοια που πνίγει τα όνειρα μιας καλοκαιρινής νύχτας στην κούνια τους.

Friday, August 27, 2010

159. Κυνισμοί

Η φόρμουλα του Λόγου του κράτους σήμερα είναι Κ+1, όπου Κ=το μεγαλύτερο ποσοστό κυνισμού για το οποίο είναι ικανός ο εγκέφαλος οποιουδήποτε εμπειρικού ατόμου.

Παράδειγμα: η κυνική απαξία του υποψηφίου για τις κρατικές εξετάσεις, δεδηλωμένου προθαλάμου πολυτελούς ανεργίας, επαρκεί για να τον οδηγήσει να παραδώσει λευκή κόλλα. Η κυνική απαξία του υποψηφίου από τον Λόγο του κράτους είναι τόσο μεγαλύτερη ώστε ο υποψήφιος να σπρωχτεί στο σύστημα "Ανώτατη Εκπαίδευση" έτσι κι αλλιώς.

Όταν η νεολαία υψώνει το μεσαίο δάχτυλο στο κράτος, το κράτος υψώνει ένα μεγαλύτερο μεσαίο δάχτυλο στη νεολαία.

Thursday, August 5, 2010

158. Λεξιλόγιον

1. Μπλογκ: Απροσδιορίστου ειδολογικής ταυτότητος πλατφόρμα γραφής και δημοσίευσης, χρήση της οποίας σου επιτρέπει να λέγεσαι "μπλόγκερ."

2. Μπλόγκερ: Όπως όλα τα εις -ερ, (ρέιβ-ερ, χάκ-ερ, κλπ· εξαιρούνται τα μασέρ, σωφέρ, σουτέρ) υποδηλώνει ενημερότητα πάνω στις τελευταίες εξελίξεις της τέχνης και της τεχνολογίας (κατά προτίμηση σε συνδυασμό).

3. Μπλόγκινγκ: Αυτό που κάνεις καθώς χτυπάς τα πλήκτρα, εφόσον είσαι σε πλατφόρμα μπλογκ.

4. Μπλογκιστάν: Το μπλογκ του οποίου ο διαχειριστής την έχει δει πολύ ιδιοκτησιακά και φέρεται αυταρχικώς πως ή και δικτατορικώς προς τους επισκέπτας.

5. Μπλογκιστάνας: Ο μεγα-μπλόγκερ, ήτοι αυτός/η που το μπλογκ του χτυπάει τετραψήφιους και βάλε επισκέπτες ημερησίως.

6. Μπλογκοθάφτης: Αυτός που ασχολείται με το να θάβει ένα μπλογκ, πολλά μπλογκ, ή όλα τα μπλογκ.

7. Μπλογκοπατέρας: Ο wannabe εκπρόσωπος των μπλόγκερ ως wannabe συντεχνίας.

8. Μπλογκόσφαιρα: Σφαίρα που προορίζεται για μπλόγκερ.

9. Μπλογκισταδόρ, μπλογκισταδόρες: Αυτός/οι που την έχουν ψωνίσει λιγάκι παραπάνω με το μέσο.

10. Μοναξιά: Το πρωϊνό, μεσημεριανό και βραδινό του μπλόγκερ.

Wednesday, August 4, 2010

157. Αναλογίες

Το να εμπιστεύεσαι την προστασία της ελευθερίας των ιστολογίων σε δικηγόρους είναι κάπως σαν να εμπιστεύεσαι την ενημέρωση για την αντισύλληψη σε παπά. 

Οι δικηγόροι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την ελευθερία έκφρασης εφόσον αυτή ενταχθεί σε διαδικασία που θα την οδηγεί πιο άνετα στα δικαστήρια, όπως οι παπάδες δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το σεξ εφόσον υπάρχουν οι εγγυήσεις ότι το αποτέλεσμα θα καταλήγει χωρίς πολλά-πολλά στην κολυμβήθρα. Είναι ζήτημα λειτουργικών εξόδων. Χωρίς βαφτίσια και χωρίς μηνύσεις, ποιος πληρώνει άμφια και κουστούμια;