Sunday, April 25, 2010

129. Θρίλερ

Μια ομάδα φίλων δέχτηκε την πρόσκληση ενός κοινού γνωστού να πάει εκδρομή στο εξοχικό του. Μπήκανε όλοι στο μεγάλο του αυτοκίνητο, και μετά από αρκετά χιλιόμετρα, έφτασαν στο εξοχικό που ήταν πολυτελές, αλλά στη μέση της ερημιάς. Ψυχή δεν υπήρχε γύρω. Μετά την πρώτη βραδιά, ο οικοδεσπότης άλλαξε συμπεριφορά. Άρχισε να γίνεται απαιτητικός, τσιγκούνης, αυθαίρετος, καταπιεστικός. Μετά την δεύτερη μέρα, ανακοίνωσε στους φίλους ότι θα έπρεπε να κάνουν διάφορες σκληρές δουλειές στο εξοχικό για να έχουν το δικαίωμα στην τροφή. Και η τροφή ήταν σπαρτιάτικη, τόσο που οι φίλοι ένιωθαν εξαντλημένοι και εξαγριωμένοι με την κατάσταση.

Από νωρίς, είπαν να φύγουν. Όμως αυτοκίνητο δεν είχαν. Μετά, να πάνε με τα πόδια στο κοντινότερο χωριό και να βρουν την άκρη εκεί για το πώς θα επιστρέψουν στα σπίτια τους. Όμως χωριό δεν φαινόταν πουθενά, και τα βράδια ακούγονταν ολόγυρα λύκοι να αλυχτούν. Τέλος, είπαν να επιτεθούν όλοι μαζί στον οικοδεσπότη και είτε να αναλάβουν αυτοί την διαχείριση του σπιτιού είτε να του πάρουν τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Όμως αφενός κανείς δεν ήξερε σε ποια κατεύθυνση έπρεπε να οδηγήσει, και αφετέρου κανείς δεν γνώριζε πού να βρει τρόφιμα για να τραφούν εφόσον ξεπάστρεφαν τον οικοδεσπότη που τους προμήθευε. Και έτσι το μόνο που έκαναν, καθώς περνούσαν οι μέρες, ήταν να κατεβάζει ο καθένας στείρες ιδέες που απέρριπταν με σαρκασμό οι υπόλοιποι και να εκνευρίζονται λιγότερο με τον οικοδεσπότη --που, ήταν φανερό, ήταν ένα κάθαρμα, είχε όμως την εξουσία-- και περισσότερο ο ένας με τον άλλο.

Και έτσι συνέχισαν να υποτάσσονται στις όλο και πιο εξευτελιστικές συνθήκες που τους επέβαλλε ο οικοδεσπότης τους. Μόνο που έπαψαν πια να μιλούν μεταξύ τους, λίγο από θυμό, λίγο από ντροπή για την ανημπόρια που βίωναν κάθε φορά, τόσο όλοι μαζί, όσο και ο καθένας ξεχωριστά.

Saturday, April 24, 2010

128. Καστελόριζο=Πολυσημία

Πιθανά βιντεοσημειολογικά υπονοήματα:

A. Φίλοι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, φίλοι ΔυΝαΤοί ΔοΝηΤές, λυπηθείτε μας με τα πανωτόκια. Βλέπετε κάτι ξεβαμένα παλιόσπιτα που χω ξωπίσω μου; Φτωχοί άνθρωποι είμαστε στο χώρα μου.
B. The Greece island is very graphic. We many island. Buy you the Greece island, is very cheap. Yes, moustache real.
Γ.  Από δω θα φύγουμε! Από δω θα φύγουμε! (και όχι απ' το Μαξίμου βλάκα Αλαβάνο, έχει αεροδρόμιο το νησί).
Δ. Ήρθα στην άκρη της Ελλάδας για να σας μεταφέρω το υπονοούμενο ότι εγώ, ο Διγενής (μισο-Αμερικάνος, μισο-Βρυξελλιώτης) Ακρίτας, θα πάρω ακραία μέτρα. Εκτός αν έχετε άκρες και τη βγάλετε καθαρή.
Ε. Είμαι τόσο μπροστά που είπα να κάνω διάγγελμα μπροστά απ' την Αθήνα του μέλλοντος. Γιατί έτσι θα ναι το κέντρο της Αθήνας μετά από τα πρώτα 10 χρόνια στο ΔΝΤ.
ΣΤ. Καστελόριζο γιατί ριμάρει με το σπανακόριζο που θα τρώτε κάθε μέρα εφεξής.
Η. Βασικά, δεν υπάρχει καμμιά λογική στην απόφαση να μιλήσω απ' το Καστελόριζο. Αλλά μήπως υπήρχε λογική στην απόφαση να κάνω προεκλογικές υποσχέσεις; Έτσι είμαι εγώ, αυθόρμητος, στην τρέλα πάνω μου ρχονται.

127. "Ρε, ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;"

Για να διασκεδάσουν τα ανιαρά τους βράδια μερικές φορές, τα πρόβατα διορίζανε ένα να κάνει το λιοντάρι. Το πρόβατο πήγαινε στο κέντρο του κοπαδιού και άρχιζε να βρυχάται. Στην πραγματικότητα, βέβαια, απλώς βέλαζε όπως όλα τα υπόλοιπα. Κι όμως, τέτοια είναι η δύναμη της αυθυποβολής, που τρόμαζε και το ίδιο με τα βελάσματά του, ενώ τα άλλα το κοιτάζανε με δέος και ζήλεια.

Έτσι διασκέδαζαν τα πρόβατα, μέχρι που ένα βράδι ήρθε ένας λύκος και χωρίς να βρηχυθεί καθόλου τα έφαγε ένα-ένα.

Friday, April 16, 2010

126. Έδαφος

Το έδαφος στο οποίο πατάμε αυτή τη στιγμή δεν έχει πυκνότητα. Τα πόδια βυθίζονται μέσα του με ευκολία. Οι λέξεις έχουν γίνει επισφαλείς. Κανείς δεν πιστεύει κανέναν. Θα ήταν μεγάλος πειρασμός να προβλέψει ότι αυτή είναι μια εποχή για σωτήρες και μεσσίες, ανάλογη με αυτή του τέλους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο. Η καχυποψία έχει διαβρώσει τα πάντα και η διάθεση για καταστροφή απλώνεται παντού, ακόμα και απέναντι στον εαυτό μας. Ο χρόνος αιωρείται ανάμεσα στην προσμονή της αφάνισης και το συναίσθημα μιας εξαθλιωμένης ασφάλειας, την μισοαπελπισμένη, μισοελπιδοφόρα προσδοκία ότι τίποτε δεν πρόκειται να συμβεί, ότι όσο άσχημα και αν γίνουν τα πράγματα, θα εξακολουθούμε να περιμένουμε χωρίς να πιστεύουμε ότι περιμένουμε τίποτα.

Νιώθω το βάρος της απελπισίας των άλλων, τη βουβαμάρα τους, την επιθυμία τους να κουλουριαστούν γύρω απ' το κενό που τους απέμεινε. Νιώθω τη δύναμη της αδράνειάς τους, σαν το νερό που παρεμποδίζει τις κινήσεις σου, σαν την αόρατη δύναμη που επιβραδύνει τις κινήσεις στα όνειρα. Αλλά ακούω ταυτόχρονα, μέσα στον υπνωτικό βόμβο αυτής της αδράνειας, σαν κύμα που σκάει κάπου μακριά μέσα στη νύχτα, την μεγάλη οργή. Δεν με παρηγορεί η σκέψη. Υπάρχει μια νύχτα που διαρκεί πολύ, τόσο που δεν προλαβαίνεις να ξυπνήσεις.

Thursday, April 15, 2010

125. Ελλάς-Γερμανία: Σημειώσατε 2 με όβερ

Δεν μας έφτανε η αχώνευτη η Μέρκελ. Ούτε το εξώφυλλο του Focus. Ούτε τα μύρια όσα δεινά μας προκαλούν οι Γερμανοί τον τελευταίο καιρό. Πρέπει να μας στείλουν και τους Scorpions για την αποχαιρετιστήρια τους, λέει, συναυλία. Γιατί στην Ελλάδα γουστάρουμε Scorpions. Και πώς να μην τους γουστάρουμε δηλαδή; Ποιο άλλο ροκ συγκρότημα μπορεί να ισχυριστεί ότι:

1. Εφήυρε το γερμανικό χέβι μέταλ; Μιλάμε για ανακάλυψη εφάμιλλη με αυτή του γιο-γιο ή του χούλα χουπ. Και βάλε.

2. Κατόρθωσε να κυκλοφορήσει εξώφυλλα δίσκων που να είναι ταυτόχρονα παιδεραστικά, σεξιστικά, εξυμνωτικά του βιασμού και απύθμενα ηλίθια;

3. Συνδύασε τα παραπάνω με έναν ύμνο στην πτώση του τείχους του Βερολίνου που έχει καταστεί συνώνυμο με το ξόδεμα περισσότερου αερίου αναπτήρα από όσο αδειάζουν 300.000 αρειμανείως καπνίζοντες 'Ελληνες σε διάστημα 20 ετών;

4. Συνέβαλλε τόσο αποφασιστικά στον συνδυασμό σπάντεξ, συγχρονισμένου χεντμπάνγκινγκ υπερήλικων κιθαρωδών, και εύγλωττων αποδείξεων για τις επιπτώσεις της ακατάσχετης νεανικής τριχοφυϊας στην ώριμη, α λα Μπόζο καράφλα;

5. Έχει έναν τραγουδιστή με όνομα που προεικόνισε την πολυαγαπημένη, ψευδογερμανική, στρατιωτικο-κεντρική φράση "Κλάιν Μάιν" 30 χρόνια πριν αυτή εμφανιστεί;

6. Έχει πάρει τόσα ληγμένα ναρκωτικά που θεωρεί εαυτόν εμπνευσμένο από τους Μπιτλς και τους Στόουνς;

7. Έχει γράψει στίχους όπου συνδυάζονται τόσο άψογα η τευτονική ακαμψία, η γλυκερότητα σοφτ πορνό της δεκαετίας του 70, τα αγγλικά πολύ ευσύνοπτου γλωσσικού οδηγού για τουρίστες, και η αποχαύνωση Γερμανού με χαίτη-λασπωτήρα μετά την 28η μπύρα σε biergarten βαυαρικού προαστίου;

8. Έχει την απαιτούμενη αίσθηση ανακλαστικής ειρωνείας για να προμοτάρει την συναυλία του με την γλυκιά υπόσχεση ότι θα είναι η τελευταία;

9. Εμφανίζεται τόσο συστηματικά στα τσαρτ των Φιλιππίνων, της Μυανμάρ, της Ελλάδος, της Ανδόρρας και της Ταϊβάν;

10. Κατάφερε να είναι τόσο διακριτικό ως μουσική παρουσία ώστε να πουλήσει εκατομμύρια δίσκους χωρίς να επηρεάσει κανένα απολύτως σημαντικό μουσικό καλλιτέχνη σε καμμία χώρα του κόσμου;

Wednesday, April 14, 2010

124. Τι είναι η παρτίδα μας; (the updated version)

(για τη Rodia, που το θυμήθηκε)

Τι είναι η παρτίδα μας;
Τι είναι η παρτίδα μας; Μην είν’ η Marylebone;
Μην είναι το Mayfair, το Regent's Park;
Μην είν' πορτφόλιο επενδυτικά;
Μην είναι οι φόροι εις την καμπούρα σας
που μας ζεσταίνουνε την καρδιά;
Μην είν' η Γουολ Στριτ, μην ειν' το Τόκυο,
Μην είναι της Ζυρίχης τα σοκάκια
και της Λουκέρνης τα καθάρια τα νερά;

Όλα παρτίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που ‘χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο, χρυσού πατίνα
και κράζει μέσα μας: φτωχομπινέδες, έχετε γεια!

Tuesday, April 13, 2010

123. Διανοούμενοι τρομοκράτες

Αν ζούσε ακόμα ο Ρολάν Μπαρτ, θα έπρεπε να το εντάξει στις Μυθολογίες του. Ο Έκο ίσως το έχει ήδη κάνει σε κάποιο από τα πολλά γραπτά του, δεν γνωρίζω: τα ΜΜΕ λατρεύουν την ιδέα του τρομοκρατικού "σατανικού εγκεφάλου" που έχει διαβάσει τόση πολιτική θεωρία που έχει μετατραπεί σε αιμοσταγή δολοφόνο --δηλαδή την ιδέα του ανυπέρβλητου ρομάντζου μεταξύ της ακατάληπτης αφαίρεσης και της ωμής βίας. 

Η ιδέα έχει μακρά ιστορία, και χρονολογείται από την όχι τυχαία επονομαζόμενη εποχή του Επαναστατικού Τρόμου, δηλαδή την περίοδο 1793-94. Πρώτοι ένοχοι οι Γάλλοι Ιακωβίνοι, και πρώτος εφευρέτης της φαντασίωσης ο ευφυέστατος Edmund Burke. Στο Στοχασμοί πάνω στη Γαλλική Επανάσταση, το μάθημα είναι απλό: όποιος θυσιάζει την μετριοπάθεια που καθυπαγορεύει ο αγγλοκεντρικός εμπειρισμός, όποιος αρνείται να συμβιβαστεί με την υγιή χλιαρότητα που χρειάζονται οι πεποιθήσεις για να είναι κοινωνικά χρήσιμες, καταλήγει στον άκαμπτο δογματισμό, και από εκεί στην ανθρωποκτονική ψύχωση. 

Σύγχρονες βερσιόν: Δεν είδατε τι έπαθε ο Αλτουσέρ απ' την πολύ θεωρία; Την στραγγάλισε τη δόλια την κυρία Αλτουσέρ. Αμ ο Νέγκρι; Κεντρικός εγκέφαλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών, αυτός έφαγε τον Άλντο Μόρο. Και τώρα ο Μπαντιού, ο ξεμωραμένος παλιόγερος; Κοιμάται και ονειρεύεται ομαδικές σφαγές α λα Πολ Ποτ. 

Η μικροαστική θεωρητικοφοβία αναζητά διαρκώς την ικανοποίηση της πεποίθησής της ότι πίσω από την τρομοκρατία κρύβονται σατανικές διάνοιες που θυμίζουν κακούς σε σήκουελ ταινιών με τον Τζέιμς Μποντ. Εν μέρει γιατί, ντρεπόμενη για την βλακεία που γνωρίζει ότι την χαρακτηρίζει, ψάχνει τρόπους για να φέρει την ευστροφία στα δικά της ξινισμένα απ' την μνησικακία μέτρα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: ο διανοούμενος τρομοκράτης είναι κάτι σαν μικροαστική ιδεολογική ονείρωξη, η τέλεια σύμπτυξη φαλλισμού και εγκεφαλισμού, αυτό δηλαδή που κάθε ευυπόληπτος μικροαστός θα ήθελε την πολυτέλεια να δοκιμάσει για λίγο. Γιατί στο κάτω-κάτω, κάθε σατανικός διανοούμενος τρομοκράτης που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να ασκεί ατελείωτη σαγήνη σε ορδές από κρυφά νυμφομανείς ακροαριστερές σε χανγκόβερ διαρκείας από το 1966-67. Ναι, το πρωί γράφει δοκίμια για τον Χέγκελ και το μεσημέρι σχεδιάζει εκατόμβες νεκρών, αλλά το βράδι το κρεβάτι του δίχως αμφιβολία σείεται από λάγνες υπάρξεις που ερεθίζονται από το ακατανίκητα ερεθιστικό μιξ ακροαριστερού ιδεαλισμού και ωμού ματσίσμο. Άσε τη βαθιά ουλή στο πρόσωπο, τους γκρίζους κροτάφους και την γαργαλιστική ξενική προφορά που αποκτά κανείς με την κάρτα μέλους στο κλαμπ των εκλεκτών που έχουν διαβάσει τα άπαντα του Μάο, του Λένιν ή του Κροπότκιν.

Όπως και να χει, καλού-κακού, μη διαβάζετε και πολλά βιβλία. Στη χειρότερη, ανοίξτε τίποτε με τίτλο του στυλ "Οι λουκουμάδες θα αργήσουν να βγουν" ή και "Ο Παύλος σφύριζε θεσπέσια" και περιεχόμενο κάτι σε new age, feng shui, σεξουαλικές αγωνίες, νυμφομανείς νοικοκυρές, Σμύρνη, Πόλη και γενικώς χαμένες πατρίδες, μπαχαρικά, μάγισσες, χαρτορίχτρες, και χρυσοχέρες γιαγιάδες με αξεπέραστα ντολμαδάκια. Και μετά νάνι. Just to stay on the safe side που λέμε και στο χωριό μου.

122. Σύντομη εποπτεία της ιστορίας της αισθητικής

Ο μεταμοντερνισμός ήταν ο χορός των μεθυσμένων που αρνούνται να φύγουν απ' το πάρτι μετά το τέλος του.

Σήμερα, που οι μεθυσμένοι πετάχτηκαν άγαρμπα απ' την πόρτα μέσα στις λάσπες του δρόμου, τι άλλο απομένει από έναν νέο ρεαλισμό;

Υπάρχει ύλη. Υπάρχει φθορά. Υπάρχουν συνέπειες.

Αυτές είναι οι τρεις αρχές της αισθητικής για την εποχή που διανύουμε.

Και άλλη μία.

Υπάρχουν ιδέες. Χωρίς αυτές, ο ρεαλισμός μας δεν θα ναι παρά ένας πρόωρα ρυτιδωμένος νατουραλισμός.

121. Παραβιάσεις ανοιχτής θύρας

Η αριστερά είναι ένας διαρρήκτης που γνωρίζει μόνο πως να παραβιάζει τις πόρτες που επιτήδειοι ιδιοκτήτες έχουν αφήσει ήδη ανοιχτές γιατί δεν κρύβουν τίποτε από πίσω.

120. Τυφλοπόντικες

Ούτε που θέλουμε να μας βλέπουμε. Και ευτυχώς για μας, δεν μας βλέπουμε, γιατί έχουν και τα δικά μας στομάχια τις αντοχές τους. Βλέπουμε με τα νύχια και τα δόντια μας, με τη μουσούδα μας, με το ορθό, σκληρό μας τρίχωμα.

"Ποιος παίζει το πιο καλό βιολί, ποιος φυσάει πιο σαγηνευτικά τον αυλό; Ποιος θα μαζέψει μια μέρα εμάς τους τυφλοπόντικες ξωπίσω του, στο κατώφλι του;" είπε ένας από μας.

"Μην μπερδεύεσαι με ανθρώπινα παραμύθια", είπε ένας άλλος. "Για τους τυφλοπόντικες υπάρχει μόνο μία μουσική. Ο θόρυβος που κάνουν τα σκουπίδια όταν τα αραδιάζουν στον κάδο."

Monday, April 12, 2010

119. Στιγμιότυπα

Δεν βλέπεις πλέον πολλά χαμόγελα στο δρόμο. Πολλοί αξύριστοι, πολλοί σκυθρωποί. Κάποιος είχε σταματήσει στη μέση του δρόμου και τα ξυνε. Το ρολόϊ περίπου εικοσιπέντε, εικοσιέξι χρόνια πίσω. Στο τσαγκάρικο πλήρωσα τριάντα σεντ. Το πρόσωπο της τσαγκάρισας καθώς έκανε τη δουλειά της, βουβό, αναιμικό. Ασθενική τρυφερότητα πίσω από ένα ταμείο στη θέα ηλικιωμένου. Συμπυκνωμένη σκληρότητα στο σταθμό του τραίνου. Φθίνουσες υπολήψεις παντού. Κάποιος ζητιάνευε αποδείξεις στο καφέ. Σε αόρατα διαμερίσματα, με θέα στα σκουπίδια του ακάλυπτου, μια κρυφή κλεψύδρα αδειάζει από άμμο. Οι πατεράδες με τις πυτζάμες τους βουβοί. Οι εφημερίδες γεμάτες τρύπια λόγια. Τα αυτιά συνάμα ερμητικά κλειστά και τεντωμένα σαν αντένες. 

Τι περιμένουν όλοι;