Tuesday, August 31, 2010

162. Φυγή

Λίγο πριν φύγω από κάπου, το μάτι μου πέφτει σε κάτι που μου μοιάζει σταθερό--συνήθως, ένα ατσάλινο στύλο--με πόθο που φτάνει στα όρια της λιγοθυμιάς. Θέλω να ριχτώ πάνω του και να μην ξεκολλάω από αυτόν, σαν να είναι σωσίβιο σωτηρίας σε ένα μανιασμένο πέλαγος, κομμάτι στέρεας γης μες στον κατακλυσμό. Μόλις υποχωρήσει αυτή η ανεξέλεγκτη επιθυμία εγκαταλείπομαι, άδειος και ήρεμος, σ' αυτό που βλέπω ως πεπρωμένο, γραμμένο πάνω στο εισιτήριο για το επόμενο αεροπλάνο.

Μ' αυτό το μικρό φετίχ καταφέρνω να συμβιβάσω την αγάπη μου για κάθε τι ριζωμένο και βουβό και την ανάγκη (μου;) να τρώω τη ζωή μου φεύγοντας και γράφοντας, γράφοντας και φεύγοντας, εδώ και 18 χρόνια.

5 comments:

  1. Τώρα, αυτό ήτανε πολύ ωραίο.

    ReplyDelete
  2. Δυστυχώς (;) δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το στύλο χορτάτο.

    ReplyDelete
  3. Σωστά τα λες, ou ming. Το πως υποχωρεί εξάλλου η επιθυμία να κρατηθεί από το στύλο μαρτυρά και ότι ο τόπος της φυγής κάπου είναι επιλογή και όχι μοίρα. Γενικώς το πικρό τίμημα της ανεξαρτησίας είναι η μοναξιά - και στο μέρος από το οποίο φεύγεις και εκεί όπου γυρνάς. Το ένα είναι πολύ κοντά/καίει το άλλο πολύ μακριά/παγώνει. Ασυμβίβαστος και μόνος
    Κάτι σαν τη σεφερική Στέρνα:

    Μόνη , και στην καρδιά της τόσο πλήθος
    μόνη, και στην καρδιά της τόσος μόχθος
    και τόσος πόνος, στάλα-στάλα μόνος
    τα δίχτυα ρίχνοντας μακριά στον κόσμο
    που ζει μ'ένα κυμάτισμα πικρό.

    ReplyDelete
  4. Είναι καλό να ξέρεις ότι μοιράζονται και άλλοι σκέψεις φευγαλέες και σχεδόν ανομολόγητες. Και ευχαριστώ για το ποίημα.
    Αντώνης

    ReplyDelete
  5. εκπληκτικό.. θες να δωσεις ημερομηνία γέννησης να σου στείλω με μέιλ αστρολογικό-διαλεκτική ανάλυση?

    ReplyDelete