Sunday, July 18, 2010

153. Χολή

Η θέληση να αλλάξεις κάτι που δεν πείθει καν τον εαυτό της για την δύναμη ή αποτελεσματικότητά της, μετατρέπεται σε χολή. Γι αυτό κανέναν δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι η εγχώρια αριστερά, έχοντας επανειλημμένα αντικρίσει την ανικανότητά της να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, έχει επιδοθεί μετά μανίας στο εσωτερικό ξεκατίνιασμα, το συκοφαντικό κουτσομπολιό και την μικροπρέπεια. Όσο μικρότερα τα εναπομείναντα πολιτικά διακυβεύματα, τόσο πιο λυσσώδες το μίσος για τον άλλο (και εν προκειμένω, για τον πρώην "σύντροφο")· τόσο πιο υστερικά υπερβολική η αναπαράσταση του διαβολικού κακού που ο άλλος πρεσβεύει, του εμποδίου που μας θέτει για την πραγμάτωση των στόχων μας. 

Η ενέργεια που αδυνατεί να βρει έκφραση μετασχηματιστική σε ό,τι αφορά την πραγματικότητα στρέφεται προς τα μέσα, εκδικούμενη τα ανεκπλήρωτα εκείνα πιστεύω που μας τιμωρούν με ενοχές. Ξέροντας ότι δεν μπορεί να καταστρέψει τον καπιταλισμό, η αριστερά της μεταπολίτευσης ανακαλύπτει την υποκατάστατη ηδονή της καταστροφής του απαρνημένου εαυτού της, που έχει το πρόσωπο του πρώην συντρόφου. Είναι και αυτή μία μορφή πολιτικής πράξης και ίσως, υπό κάποιες συνθήκες, αφορμή μιας απώτερης αισιοδοξίας για το μέλλον, όταν η λέξη "αριστερά" ως συνώνυμη της πολιτικής υποκειμενικότητας της "γενιάς του Πολυτεχνείου" θα έχει--ελπίζει κανείς στους απενεχοποιημένους και μακαρίως αμνήμονες νέους του σήμερα--βυθιστεί στην λήθη που της αξίζει.

No comments:

Post a Comment