Monday, July 12, 2010

152. Κλειστόν

Τα καταστήματα που βούλιαξαν και στέκονται πλέον άδεια από περιεχόμενο γεμίζουν τους δρόμους σαν χαλασμένα δόντια.

Όταν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν ένα σπίτι, αφήνουν πίσω τους ένα ίχνος ζωής, ένα σημείο αναφοράς για το βλέμμα που ατενίζει τον κενό χώρο. Όταν τα εμπορεύματα εξαφανίζονται, μένει πίσω μόνο η θλιβερή βρωμιά στο πάτωμα, κάτι πεταμένα χαρτιά, το ραγισμένο τζάμι μιας βιτρίνας, ο αδικαιολόγητος εγκλεισμός του κενού με τσιμέντο και γυαλί.

Ο καλοκαιρινός ήλιος πέφτει επάνω στα καταστήματα που άδειασαν σαν κατάρα --ούτε κουρτίνες, ούτε στόρια να μετριάσουν κάπως την αντηλιά, ούτε οι σκιές των πραγμάτων να κρύψουν λίγο τα ενδότερα. Το φως πέφτει χωρίς έλεος, όπως όταν λιώνει τη σάρκα σε ένα ψοφίμι στην έρημο. Οι περαστικοί αποστρέφουν ενστικτωδώς το βλέμμα, όπως κάνουν με τα ψοφίμια· ποιος θέλει να κοιτάζει βιτρίνες της αποτυχίας, του φόβου ότι αύριο όλα θα είναι λίγο χειρότερα;

3 comments:

  1. αυτό, το είδα το πρωί και το σκέφτομαι συνεχώς. έχω δια βάσει τα περισσότερα άρθρα των αριστερών οικονομολόγων, έχω πάει σε πολλές συζητήσεις, έχω περπατήσει και έχω δει τα μαγαζιά στη σειρά όπως ακριβώς τα περιγράφεις από το κέντρο μέχρι την περιφέρεια, έχω δει στην εφορία ουρά να κλείνουν τα βιβλία δλδ τις μικροεπιχειρήσεις.
    αυτό το μικρό κείμενο συμπυκνώνει αυτό που συμβαίνει.
    λ.κ

    ReplyDelete
  2. αυτό που μένει είναι η ψευδαίσθηση της "κατοχής", του "έχω".... τι έχουμε; τίποτα δεν έχουμε... ο μέγας καπιταλιστής αστός (αλλά και ο μεσοαστός και γιατί όχι ο μικροαστός) που μέχρι και την τελευταία στιγμή, μέχρι και τώρα, σπεύδει στο καταφύγιο της περιφραγμένης ιδιοκτησίας του και της περιφρουρημένης και ακριβοπληρωμένης ευτυχίας, τελικά έχει περιφράξει το τίποτα. πόσο πιο απλά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα άραγε; μένει ένα κρίσιμο βήμα να κάνουμε και κάνα δυο σημαντικές οδοί να διαβούμε; θα μπορέσουμε;

    Θεσσαλονικιός.

    ReplyDelete
  3. @Θεσσαλονικιός: Δες την ανάρτηση "Φόβος", σ' αυτό το blog.

    ReplyDelete