Tuesday, May 25, 2010

140. Πίστη, αγάπη, ελπίδα

Αυτός που λέει "κανείς δεν πιστεύει σε τίποτε πια!" μιλά για τη δική του απιστία χωρίς να το γνωρίζει. Οι άνθρωποι πιστεύουν σ' αυτόν που πιστεύει, δηλαδή στην ίδια την πίστη.

Όπως αγαπούν, όσοι αγαπούν, την ίδια την αγάπη.

Όπως ελπίζουν, όσοι ελπίζουν, στην ίδια την ελπίδα.

Για τον άπιστο, τον άνθρωπο χωρίς αγάπη, τον άνθρωπο χωρίς ελπίδα, αυτή η χωρίς εγγυήσεις αλήθειας αφιέρωση είναι η αποκορύφωση της επικίνδυνης θεολογικής ψευδαίσθησης. Γιατί για αυτόν δεν υπάρχει κυριαρχία χωρίς εγώ, δεν υπάρχει κυριαρχία που να εκθέτει κάθε εγώ στα μεγαλύτερα ρίσκα για συντριβή και δυστυχία. Ο άπιστος έχει αναγάγει την οντοθεολογία του κυρίαρχου εγώ σε πεφωτισμένη κοσμικότητα. Η απάντηση σ' αυτήν την κρυφά θεολογική αθεϊα είναι μια υπόρρητα άθεη θεολογικότητα, μια θεολογία αμετάβατη, χωρίς αντικείμενο, αφιερωμένη στην αυτεπάρκεια αυτών που η ορθόδοξη θεολογία συρρικνώνει σε απλό μέσο: πιστεύω στην πίστη, αγαπώ την αγάπη, ελπίζω στην ελπίδα.

3 comments:

  1. κυττα (αν δεν τοχεις ηδη δει) το
    Alain Badiou, "Saint Paul, The Foundation of Universalism", Stanford, California, 2003

    ReplyDelete
  2. Το έχω μεταφράσει ολόκληρο στο άλλο μου μπλογκ.:-)

    ReplyDelete
  3. αν θες ρίξε μια ματια και σβησε το comment μετα
    ισως σε ενδιαφερει-αν όχι με συγχωρεις
    http://kapetanmigas.blogspot.com/p/o.html

    ReplyDelete