Tuesday, May 18, 2010

135. Θάνατος και αναγνώστης

Γράφω επειδή έχω ερωτήσεις: μια από αυτές, που προσπαθώ να απαντήσω γράφοντας, είναι γιατί γράφω. Και η επόμενη, αλληλένδετη ερώτηση είναι, αναπόφευκτα, για ποιον γράφω. 

Στο site της alexa (θυγατρική της amazon, παρεμπιπτόντως), πληροφορήθηκα ότι το ιστολόγιο (το άλλο, όχι αυτό, αυτό δεν έχει πληροφορίες ακροατηρίου), το διαβάζουν "περισσότερο άνδρες, άτεκνοι, με μεταπτυχιακή εκπαίδευση", οι οποίοι το επισκέπτονται από το σπίτι.

Η αποκάλυψη αυτή δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για το είδος των κειμένων που γράφω. Ή σημαίνει πάρα πολλά. Ή τα πάντα. Δεν μπορώ να γνωρίζω. Σ' αυτά τα θέματα η  συνειδητοποίηση των μπανάλ ορίων που συγκροτούν το πεδίο υποδοχής του λόγου είναι εξίσου αναγκαία και άχρηστη σε ό,τι αφορά τα ερωτήματα που κουβαλάει το γράψιμο.

Για παράδειγμα, αυτοί που τώρα είναι η πλειοψηφία, οι άτεκνοι άνδρες με μεταπτυχιακή εκπαίδευση, τι θα απογίνουν όταν μεγαλώσουν; Θα κάνουν παιδιά; Θα βρουν δουλειά; Θα "αφομοιωθούν"; Θα τα κοιτούν όλα αυτά σαν "παιδική ασθένεια" νεανικού επαναστατισμού; Θα είναι περισσότερο θυμωμένοι από ό,τι τώρα; Θα αλλάξουν κάποτε κάτι στον κόσμο γύρω τους; Και αυτοί/αυτές που δεν διαβάζουν ή διαβάζουν λιγότερο; Φοβούνται; Αδιαφορούν; Νιώθουν αποκλεισμένοι/ες από ένα λόγο που διεκδικεί οικουμενικότητα; Αισθάνονται ότι όλο αυτό που εγώ λέω γράψιμο είναι άσκοπο; Ναρκισιστικό; Υποκριτικό; Αδιέξοδο; 

Σκέφτομαι ότι αν τα γνώριζα όλα αυτά, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να αρχίσω ή να συνεχίσω να γράφω. Υπ' αυτή την έννοια, η ακριβής γνώση του αναγνώστη σου είναι σαν την ακριβή γνώση της ημερομηνίας και του τρόπου θανάτου σου: κάτι ταυτόχρονα αδύνατο, παράδοξα απογοητευτικό ως προοπτική (για κάποιο λόγο ο καθένας απογοητεύεται στην ιδέα όχι απλώς ότι θα πεθάνει, αλλά ότι θα πεθάνει όπως εκατομμύρια άλλοι) και τρομακτικό· κάτι που θεωρείς ότι θα ήθελες να γνωρίζεις αλλά που ταυτόχρονα δεν ξέρεις πώς να διαχειριστείς.

Ο αναγνώστης μου είναι ο θάνατός μου: το σημείο όπου διαλύομαι σαν το αμάξωμα που προσκρούει σε τοίχο, αυτός που με εγκλωβίζει στο να είμαι μόνο γλώσσα, αυτός που με κοιτάζει σιωπηλά καθώς αραδιάζω, πανικόβλητα, όλα μου τα χαρτιά στο τραπέζι, ξέροντας εκ των προτέρων πως δεν υπάρχει τρόπος να νικήσω.




2 comments:

  1. Τα μάτια μου αδηφάγα διαβάζουν και καταπίνουν τις λέξεις
    Ενώ ο νους ανυπομονεί να τις ταξινομήσει
    Τις αποδομώ φέρνοντας τα νοήματα στα μέτρα μου
    Το εξωτερικό υπαρκτό ενσωματώνεται στο εσωτερικό άγνωστο
    και το αντίστροφο
    καθώς χάνεται πια η αίσθηση των ορίων

    συνέρχομαι και
    κάπου εκεί καταλαβαίνω τι εννοείς.

    Ή νομίζω… γιατί νιώθω (σαν) ένοχη. ή ανάπηρη;

    Βλέπω τα αποσιωπητικά, την παρένθεση, το ερωτηματικό και αναγνωρίζω την αλήθεια μου,
    σε αυτό που θέλω να αποφύγω, σε αυτό που αγνοούσα



    Με κάποιο τρόπο - εν ρύμη μας- η κάθε κατάσταση που εμπλεκόμαστε,
    ενέχει μια αποκάλυψη μετά από ένα θάνατο.
    Είναι ο μόνος τρόπος -ίσως- να ξεγλιστρήσεις από την αγκαλιά της άγνοιας για λίγο…

    ReplyDelete
  2. αραδιάζεις όλα σου τα χαρτιά στο τραπέζι, ξέροντας εκ των προτέρων ότι είμαστε εδώ και περιμένουμε. άρα ήδη έχεις νικήσει.

    ReplyDelete