Thursday, May 6, 2010

134. Γυναικολογικά

Τι είναι αυτό που έρχεται, που πιέζει όλο και περισσότερο για να βγει από το σκοτάδι της μήτρας; Φρέσκια, αθώα ζωή; Μια φρικτή τερατογέννεση; Ένα βρέφος πρόωρα νεκρό; Κάθε γέννα πονάει, αλλά αυτό δεν εξασφαλίζει κάτι για τη φύση αυτού που γεννιέται.

2 comments:

  1. Αν το εξασφάλιζε, η στιγμή της γέννας θα αποτελούσε και τη μοναδική γένεση του ανθρώπου με όλο το μέλλον του να προϋπάρχει στο παρελθόν του.

    Στη διάρκεια της ζωής μας και όπως αυτή εκτυλίσσεται εμπειρικά περνάμε μέσα από πολλές "γέννες" ακριβώς επειδή μπορούμε και υπερβαίνουμε τον βιολογικό προσδιορισμό της γέννας.

    Ο άνθρωπος γίνεται στην οντογένεσή του, μια οντογένεση που δεν είναι μια μηχανική επανάληψη της φυλογένεσης του είδους αφού την προϋποθέτει (την έχει αρνηθεί) διαλεκτικά.

    Η φύση αυτού που γεννιέται είναι ένα γίγνεσθαι που ξεπερνά και ταυτόχρονα διατηρεί τη βιολογική (οργανική) του προϋπόθεση στην πράξη της αφομοίωσης του ανόργανο σώματός του, αφομοίωση που βρίσκει τη μοναδική διέξοδό της στο αντίθετό της: στο μετασχηματισμό αυτού του ίδιου του ανόργανου σώματος που, στην πραγματικότητά του, είναι η ολότητα των κοινωνικών του σχέσεων, αυτή η ολότητα είναι και η πηγή της ανθρώπινης ζωής του...

    Ο σκοτεινός Χέγκελ έλεγε πως όταν ένα μωρό γεννιέται είναι "αφημένο" σε ένα άλλο Είναι. Ο υλισμός που δεν είναι χυδαίος και μεταφυσικός συμφωνεί απόλυτα μαζί του...

    Καλημέρα φίλε Αντώνη!

    ReplyDelete
  2. Καλημέρα (πολύ καθυστερημένη) φίλε Lucifugo. Ευχαριστώ για το εγελιανό σχόλιο!

    ReplyDelete