Saturday, March 13, 2010

114. Ορισμοί

Αναχρονισμός: Η συζήτηση περί των "εθνικών χαρακτήρων" των Ευρωπαίων εν έτει 2010.

Από άλλο πλανήτη: Το να θεωρείς ότι πρέπει να κάνεις ρεπορτάζ για το τραγούδι που θα στείλει η Ελλάδα στη Eurovision.

Γενική Απεργία: Η μόνιμη απροθυμία του παγκόσμιου πλούτου να εργαστεί για τον άνθρωπο.

Γερμανία: Ένα από τα ονόματα του υπερεγώ που κατατρέχει τους Έλληνες. Στην αρχαιότητα, λεγόταν Ερινύες.

Διεθνής Κοινότητα: Μια σύναξη της οποίας το πραγματικό νόημα καταλαβαίνεις μόνο όταν τύχει να την βρεις απέναντί σου.

Εκλογές: Η διαδικασία μέσω της οποίας επιλέγεις τον οδηγό του λεωφορείου της γραμμής.

Εργασία:  Αυτό το οποίο όλοι λένε ότι πρέπει να κάνεις περισσότερο αλλά που δεν μπορείς να βρεις.

Ευρώπη: Μια γηραιά κυρία που έπεσε θύμα όψιμου ναρκισισμού.

Ηνωμένα Έθνη: Μια πολύ έξυπνη καμπάνια της Benetton.

Η.Π.Α: Ένας τυφλωμένος από τα πολλά στεροειδή body-builder σε φάση κατατονίας.

Κίνα: Η ζωντανή απόδειξη του αξιώματος "ο γραφειοκρατικός κομμουνισμός είναι το τελευταίο δεκανίκι του καπιταλισμού".

Πολιτική υπευθυνότητα: Η μέριμνα των υπηρετών του Κεφαλαίου για τη διάσωση του αφεντικού τους.

Σοσιαλιστικό κόμμα: Το κόμμα στο οποίο μπορείς να βασιστείς σε ένα ιδεολογικό σύμπαν όπου κυριαρχεί η σύγχυση. Είναι πάντα με το διεθνές Κεφάλαιο με τον ορθολογικότερο δυνατό τρόπο.

Τοκογλυφία: Ένα πολύ άσχημο όνομα για τα διεθνή αναπτυξιακά πακέτα που προσφέρονται σε αναπτυσσόμενες χώρες.

7 comments:

  1. ο ορισμός για την Αριστερά;

    ReplyDelete
  2. Αναχρονισμός δεν είναι η αυτογνωσία, η επίγνωση της ταυτότητας.Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, γι'αυτό πρέπει να σεβόμαστε την διαφορετικότητα και έτσι να συνεννοηθούμε.
    Σου στέλνω μια ορθή,καθαρή νομίζω σκέψη του Γιανναρά που εκφράζει καλύτερα αυτό που θέλω να σου πώ:
    "...Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Ελληνας ή ό, τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία – ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.

    Οταν στη μητρική σου γλώσσα ... η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία» (δυναμική σχέσεων, συμ-μετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της ζωής), δεν είναι δυνατό να έχεις την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας με συνάνθρωπό σου, καθ’ όλα σεβαστόν και αγαπημένο, που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas», δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι».
    Αλλη νοο-τροπία και άλλα αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό φορτίο της λέξης «α-λήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» – το ίδιο και με αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και «persona», «δημοκρατία» και «res publica»..."

    ReplyDelete
  3. @Αεράκι: Βρίσκω μάλλον προβληματική την θέση Γιανναρά, η οποία παρεμπιπτόντως αναπαράγει βασικές διαστάσεις της θέσης Heidegger για το αμετάφραστο της γλώσσας. Και δεν μπορώ να αγνοήσω επί τούτου τις πολιτικές συμπάθειες του Heidegger και την σημασία τους για την εμμονή του με τον αμετάφραστο και ριζωμένο χαρακτήρα των εθνικών γλωσσών. Πάντα κάτι χάνεται στην μετάφραση, αλλά και κάτι κερδίζεται ταυτόχρονα--η εμμονή μόνο με αυτό που χάνεται και ποτέ με αυτό που κερδίζεται με βρίσκει πολιτικά καχύποπτο και ιδεολογικά αντίθετο.

    ReplyDelete
  4. Εάν ισχύουν αυτά που υποστηρίζει το Αεράκι, μήπως θα έπρεπε να μπορούμε να επιλέξουμε την ταυτότητά μας;

    (Περιττό να πω ότι συμφωνούμε αγαπητέ Αντώνη)

    ReplyDelete
  5. Ιδιαίτερα απολαυστική ανάγνωση. Αν όχι για όλες τις πεποιθήσεις που εμπεριέχει, τότε τουλάχιστον για τον τρόπο που αυτές εκφράζονται.

    ReplyDelete
  6. Να είστε όλοι καλά παιδιά, ευχαριστώ.

    ReplyDelete