Monday, January 25, 2010

59. Αυτόν τον αντισημιτισμό ποιος θα τον πάρει;

Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν αστείο. Ο ένας, στις 19 του Γενάρη γράφει (στο Indymedia): "Είναι γνωστό ότι σχεδόν όλοι οι Έλληνες μισούσαν και μισούν τους Εβραίους, λόγω της διαφορετικής θρησκείας και του αξιοθαύμαστου πολιτισμού τους και γι’ αυτό έκαναν πάντα ό, τι μπορούσαν, για να τους εξοντώσουν". Μην ψάχνετε για ιστορικά στοιχεία που να δικαιολογούν τον απίστευτο ισχυρισμό ότι υπήρξε διαχρονική, συντεταγμένη προσπάθεια εξόντωσης των Εβραίων από Έλληνες (η Ελλάδα ήταν μια από τις ελάχιστες χώρες στην Ευρώπη με πραγματική και μαχητική αντιφασιστική Αντίσταση, σε αντίθεση με την ντροπιαστικά αντισημιτική και φιλοφασιστική στάση πολλών άλλων): δεν υπάρχουν και προφανώς δεν χρειάζονται στοιχεία.

Ο άλλος (στο Έθνος σήμερα) καμαρώνει θριαμβευτικά για το ότι οι τέσσερις στους πέντε συλληφθέντες για τον εμπρησμό δεν ήταν Έλληνες αλλά Άγγλοι και Αμερικάνοι (το από πού προκύπτει ότι εργαζόταν στην νατοϊκή βάση δεν το έχω κατανοήσει, το Βήμα μιλά για σερβιτόρους και πορτιέρηδες σε νυχτερινά κλαμπ).

Έχουμε εδώ τα δύο πρόσωπα της αριστερής παθολογίας που εκδηλώνεται ραγδαία με αφορμή την δήθεν ενασχόληση με τον "αντισημιτισμό": από τη μία πλευρά μια "αριστερά" που ενδιαφέρεται πρωτίστως να αποκηρύξει οτιδήποτε έχει σχέση με το έθνος, με έναν τυφλό φανατισμό που παραπέμπει σε φονταμενταλιστικό μίσος στραμένο όμως στον εαυτό-ως-άλλο. Και από την άλλη, μια άλλη "αριστερά", της οποίας πρώτο μέλημα και βασικότερη ασχολία είναι πώς να βγάλει το μάτι της πρώτης, προβάλλοντας το διαμετρικά αντίθετο --και εξίσου τερατωδώς αβάσιμο: "σχεδόν κανείς Έλληνας δεν είναι αντισημίτης, και άρα ο αντισημιτισμός είναι συνομωσία των πραγματικών αντισημιτιστών, που είναι οι αγγλο-αμερικάνοι σιωνιστές."

Εξίσου αδιανόητα πράγματα και για τις δύο οπτικές: α) Η πιθανότητα κάποιοι Έλληνες να είναι αντισημιτιστές και κάποιοι άλλοι να μην είναι, τουλάχιστον όχι με την τοξικότητα εκείνη που προϋποθέτει η ενοχική ισοπέδωση· και μαζί, η πιθανότητα ο αντισημιτισμός ως θεμελιακή έκφραση ρατσισμού να ξεπερνά, διαχρονικά, τα σύνορα της αυτιστικής μας εμμονής με την διεθνή εικόνα μας. β) Η πιθανότητα να έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία η καταστροφή της ανεκτίμητης συλλογής της συναγωγής από την εθνικότητα των καταστροφέων της. γ) Η πιθανότητα και οι δύο οπτικές να είναι εξίσου κυνικά αδιάφορες για το πάσχειν του εθνοτικού Άλλου εκ μέρους, υποτίθεται, του οποίου γίνεται ο καυγάς. Εξίσου αδιάφορες γιατί στην πραγματικότητα το αντικείμενο της οργής τους είναι όχι τα αναίτια πάθη του Εβραίου έλληνα πολίτη, αλλά η αντίπαλη ("ενδοτική", "φασίζουσα", "αμερικανοκρατούμενη", "σταλινική", κλπ) αριστερά. Σαν τις κλασικές εκείνες στιγμές του σινεμά και της λογοτεχνίας όπου καταλαβαίνει κανείς ότι ο καυγάς δύο ανδρών για μια γυναίκα αφορά πολύ περισσότερο τα ναρκισιστικά διακυβεύματα των ίδιων και πολύ λιγότερο το υποτιθέμενο αντικείμενο του πόθου τους.

No comments:

Post a Comment