Monday, January 4, 2010

48. New year resolutions

1. Περισσότερος Λένιν. Μελέτη, αναστοχασμός, διαρκής διάλογος. Λένιν με Μποντέν. Ίσως και Λένιν  με Σμιτ. Πάνω από όλα: θεωρία του αδιαίρετου της κυριαρχίας. Είναι όντως οντοθεολογική θέση; Και από την άλλη: η απρόσμενη εγγύτητα της "αντιδραστικής" θέσης του ανεξάλειπτου της ανισότητας και της ριζοσπαστικής κομμουνιστικής θέσης. Υπήρχε κάτι εκεί από την αρχή αλλά δεν το είχα προσέξει.
2. Ντοσιέ θρησκεία. Φόυερμπαχ, Μαρξ, Μπένγιαμιν, Αγκάμπεν. Και βλέπουμε.
3. Να προχωρήσω πάνω στη μελέτη του προβλήματος του φονταμενταλισμού. Ο Ζίζεκ δεν ξέρει να διαβάζει Μαρξ. 'Η μάλλον νομίζει ότι οι λακανικές φόρμουλες επαρκούν για να υποκατασταθεί η μαρξιστική διαλεκτική. Αυτό πρέπει να διορθωθεί μέσα από το "Για το εβραϊκό ζήτημα". Εξαιρετικό κείμενο για να εκτεθούν τα προβλήματα στην προσέγγιση Ζίζεκ.
5. Ένα καλό κείμενο για τον Αλέξανδρο Σχινά. Όσα βρήκα αρκούν.
6. Μικροϊδιοκτησία στην Ελλάδα. Αγροτικό, πρώιμος αναρχισμός.
7. Επιμονή στο θέμα του φύλου. Είμαι βέβαιος ότι είναι καίριο. Τόσο περισσότερο όσο λιγότερο συζητήσιμο.
8. Κουράγιο, υπομονή, προσοχή στα ραντάρ παντός είδους, καθορισμός συχνοτήτων.

5 comments:

  1. Φίλε Αντώνη,


    Γράφεις: «Και από την άλλη: η απρόσμενη εγγύτητα της "αντιδραστικής" θέσης του ανεξάλειπτου της ανισότητας και της ριζοσπαστικής κομμουνιστικής θέσης. Υπήρχε κάτι εκεί από την αρχή αλλά δεν το είχα προσέξει».

    Για διευκρίνισέ το λίγο, αν δεν σου κάνει κόπο. Δεν είμαστε σίγουροι τι εννοείς, αλλά το σημείο αυτό μας ενδιαφέρει.


    Τα λέμε.

    ReplyDelete
  2. Διαβάστε αν θέλετε το κειμενάκι μου για τον Bodin στο RD σε συνδυασμό με τις παρατηρήσεις του Μπαλιμπάρ στο "Για την δικτατορία του προλεταριάτου", περί του ότι η δικτατορία της πλειοψηφίας δεν μπορεί να μην είναι δικτατορία γιατί η εξουσία δεν μπορεί να μοιραστεί (και η ιδέα είναι ότι η αστική δημοκρατία δεν είναι επίσης μοίρασμα της εξουσίας, αλλά την συγκεντρώνει ολόκληρη στα χέρια της αστικής τάξης).

    Η θέση περί του αδιαιρέτου της εξουσίας πρωτοδιατυπώνεται από "αντιδραστικούς" υπερασπιστές της απολυταρχικής μοναρχίας όπως ο Bodin, περνά μετά μέσω Hobbes στην θεωρία του κράτους εν γένει, γίνεται ταυτόσημη με την έννοια της δημοκρατικής "λαϊκής κυριαρχίας" στον Rousseau και καταλήγει, αν ο Μπαλιμπάρ έχει δίκαιο, στον Λένιν. Ελπίζω να αναπτύξω το θέμα πιο επισταμένως στο RD στο μέλλον.

    ReplyDelete
  3. Το σκεπτικό του Μποντίν, έτσι όπως το παραθέτεις στο άρθρο σου, μας φαίνεται καραμπινάτη σοφιστεία και μάλιστα μέτριας ευφυίας. Αν προσπαθήσει κανείς να την ανατρέψει καταλήγει στην αυτονόητη και ταυτολογική διαπίστωση της πραγματικότητας: Ο Α που ευρίσκεται σε συνθήκες ισότητας με τον Β είναι κατώτερος του Α, αν ο Β δεν υπήρχε ή δεν απολάμβανε καθεστώτος ισότητας με εκείνον. Χαρήκαμε πολύ! Δεδομένων των απόψεων του Μποντίν, του ήταν πολύ δύσκολο να καταπιεί αυτό το χάπι. Από την άλλη όμως καταλάβαινε ότι αυτό το χάπι φαίνεται κουφέτο για όσους οραματιζόντουσαν το πριόνισμα της απολυταρχίας. Και προσπάθησε να το παρουσιάσει ως μη υπάρχον. Αυτά περί Μποντίν.

    Εμείς εκλάβαμε λίγο διαφορετικά, δηλαδή ευρύτερα, την αναφορά σου στο ανεξάλειπτο της ανισότητας. Συνοπτικά (και λίγο "δραματικά"): Η ανισότητα προκύπτει από τη διαφορά. Για να την εξαλείψεις πρέπει να καταφύγεις στην τεχνολογία που δημιούργησε την ...Ντόλυ! Πρέπει να είναι κανείς διεστραμμένος για να βάλει πλώρη για τέτοιους προορισμούς.

    Δεν είμαστε από αυτούς που έχουν διαγράψει από το μυαλό τους την έννοια της "Δικτατορίας της πλειοψηφίας" (δηλαδή του προλεταριάτου). Από την άλλη όμως, δεν τη βάζουμε στο στόμα μας όσο ακόμα η Αριστερά δεν έχει απάντηση στο πρόβλημα της μεταλλαγής της σε δικτατορία της μειοψηφίας.


    Τα λέμε.

    ReplyDelete
  4. Προφανώς ως σοφιστεία το εξέλαβα και το ανέλυσα και εγώ στο συγκεκριμένο κείμενο. Ενστικτωδώς όμως, συγκράτησα ότι υπάρχει κάτι εκεί πάνω και πέρα από την σοφιστεία. Και αυτό είναι αυτή καθ' αυτή η θέση περί του ανεξάληπτου της ανισότητας όσο διατηρείται αυτή καθαυτή η αρχή της κυριαρχίας, δηλαδή του κράτους. Και αυτό ακριβώς είναι αυτό που αναδεικνύεται μέσα από τη συζήτηση της "δικτατορίας του προλεταριάτου" από τον Λένιν. Ότι δηλαδή η δικτατορία του προλεταριάτου είναι με μιας απόλυτα απαραίτητη γιατί κάθε μορφή εξουσίας είναι αναπόδραστα μορφή δικτατορίας και ταυτόχρονα αυτό το οποίο οφείλει ο κομμουνισμός, στο τέλος της επαναστατικής διαδικασίας, να καταργήσει και να εξαλείψει. Με λίγα λόγια, μόνο (έμφαση) ένας υλοποιημένος κομμουνισμός, τέτοιος που δεν (έμφαση) επετεύχθη ποτέ και πουθενά θα μπορούσε να μας περάσει πέρα από την κυριαρχία ως αναπόφευκτα άνιση δομή (ακόμη και υπό τις πιο εξισωτικές συνθήκες). Και αυτή, φίλοι μου, είναι η μεγάλη αξία (που όμως δεν είχα πλήρως συνειδητοποιήσει στο πρώτο εκείνο κείμενο) της επιστροφής σε έναν απεχθή τύπο όπως ο Μποντέν.

    Ορίστε, κατέληξα να γράψω το νέο κείμενο σε σχόλιο.:-)

    ReplyDelete
  5. Φίλε Αντώνη,


    Δίνοντας στην έννοια κυριαρχία την ευρύτητα που έχει έτσι κι αλλιώς:

    Ακόμα και στον πιο πλήρως υλοποιημένο κομμουνισμό, δεν μπορούμε να μας φανταστούμε να βλέπουμε τη Σαρλότ στο "Θυρωρό της νύχτας" κι αντί να (λογοκρισία), να γελάμε και, αντίστροφα, να βλέπουμε τη Γεωργία στο "Η θεία απ' το Σικάγο" κι αντί να γελάμε, να (λογοκρισία).

    Αν και απολύτως κυριαρχούμενοι από τις δύο προαναφερθείσες Κυρίες (στην "ειδικότητα" της κάθε μιάς φυσικά), δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι ...μας αρέσει!


    Τα λέμε. :-)

    ReplyDelete