Monday, January 4, 2010

47. Εις διπλούν

Στην πραγματικότητα, η δεξιά χρησιμοποιεί πάντα δύο δεξιές. Μία που απειλεί να μετακινήσει τα πράγματα στα άκρα, και μια άλλη, που, στο όνομα της λογικής και της αυτοσυγκράτησης, παρεμβαίνει με στιβαρή ωριμότητα και τα μετακινεί λίγο μόνο δεξιότερα από ότι ήταν πριν. Μη βρίσκοντας αποτελεσματικές αντιστάσεις, η σταδιακή (αντί για ριζοσπαστική) μετακίνηση δεξιότερα φτάνει να ονομάζεται κέντρο, ενώ η αρχική θέση των πολιτικών συσχετισμών έχει πλέον εκ των πραγμάτων καταστεί αριστερά.

Πρόκειται για την ακριβώς αντίστροφη διαδικασία από αυτή που διακρίνει τις επαναστατικές περιόδους, όπου κάθε εγκατεστημένη και αποδεκτή αριστερά εμφανίζεται σταδιακά όλο και δεξιότερη καθώς βρίσκουν όλο και περισσότερο έδαφος να διατυπωθούν τα ανεκπλήρωτα αιτήματα για την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίησή της. Είναι αλήθεια πως κάθε αριστερά χρειάζεται συνεπώς επίσης δύο αριστερές.

Θα ήταν τραγικά λανθασμένη πολιτική εκτίμηση να νομίζει κανείς ότι οι δύο δεξιές και οι δύο αριστερές είναι ποτέ εντελώς αυτόνομες η μία από την άλλη. Και θα ήταν ανόητο να παραγνωρίσει κανείς ότι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα η δεξιά βρήκε αρκετά εύκολα το δικό της μέσο  αριστεροποίησης ουσιωδώς δεξιών θέσεων, ενώ η αριστερά ψάχνει ακόμη τον τρόπο να δεξιοποιήσει την αναιμική της παρακαταθήκη κατά την δεκαπενταετία της άτακτης υποχώρησης. Και τον ψάχνει ανάμεσα σε ανθρώπους που, τελούντες υπό σύγχυση, περιμένουν ακόμα να βρουν την μία και ιδεατή, "ισορροπημένα αριστερή" αριστερά για να ριχτούν στην ιδεολογική μάχη.

No comments:

Post a Comment