Sunday, January 3, 2010

46. Χειρονομίες

Στο ταξί προς τον σιδηροδρομικό σταθμό, ο ταξιτζής με ρώτησε που πάω. Όταν του είπα, μου απάντησε, "μπράβο ρε φίλε, η πόλη δεν αντέχεται, πολύ καλά κάνεις." Όταν φτάσαμε στον σταθμό και τον ρώτησα τι του χρωστάω, γύρισε και μου έσφιξε το χέρι με έναν παράλογο ενθουσιασμό, και μου ευχήθηκε, κοιτώντας με στα μάτια, να περάσω καλά.

Στην Καλαμπάκα, σε ένα καφέ, η σερβιτόρα ζήτησε να γυρίσω το βιβλίο που διάβαζα ώστε να δει τον τίτλο του. Ετιέν Μπαλιμπάρ, "Για την Δικτατορία του Προλεταριάτου", και δίπλα του Αλαίν Μπαντιού, "Η κομμουνιστική υπόθεση". "Χμ", λέει, αυτό (του Μπαντιού) μου το πήραν δώρο, αυτό (του Μπαλιμπάρ) δεν το διάβασα ακόμα." Δεν είπα τίποτε, δεν υπήρχε κάτι να πω. Αλλά το σώμα μου χαλάρωσε και ξαναγύρισα στο βιβλίο με καινούργιες ανάσες.

Στατιστικά του Radical Desire: Οκτώβρης 261 αναγνώστες, Νοέμβρης 1.820, Δεκέμβρης 3.095.

Κάποιες φορές, τα ακροδάχτυλα μου προσανατολίζονται από έναν αδιόρατο ηλεκτρισμό. Κάποιες φορές, ακούω μια μουσική από νεύματα, βλέματα και χειρονομίες που κάτι  ζητούνε, δεν ξέρω τι. Μπορεί να είναι μια ενδιαφέρουσα χρονιά φέτος.

9 comments:

  1. Φίλε Αντώνη,


    Και μόνο από τη σερβιτόρα της Καλαμπάκας αν κρίνουμε, το Πρωτοχρονιάτικο κάλεσμά μας έπιασε τόπο!


    Τα λέμε.


    YΓ 3.095 αναγνώστες τον Δεκέμβριο. Πόσοι σχολιαστές;

    Όλοι οι μπλόγκερς μπορούν να αδιαφορούν γι' αυτό το ερώτημα. Όλοι, εκτός από τους αριστερούς...

    ReplyDelete
  2. Φίλοι μου, καλή χρονιά. Όπως θα δείτε αν ανατρέξετε στο αρχείο του RD, υπήρξαν μηδενικά σχόλια στο μπλογκ για την συντριπτική πλειοψηφία της διάρκειας λειτουργείας του. Αν και λειτουργεί από τον Μάη του 2008, μόνο από τον Νοέμβρη ουσιαστικά αρχίζουν να υπάρχουν σχόλια. Θα ήθελα να ελπίζω ότι αυτό δεν σημαίνει ότι τα όσα έγραψα πριν ήταν αδιάφορα για τον κόσμο. Εγώ τουλάχιστον πάντα προσπάθησα το μπλογκ να έχει λόγο και να προσφέρει κάτι αξιόλογο.

    Στο μάθημα συχνά, αυτοί που συμμετέχουν λιγότερο είναι αυτοί που δίνουν περισσότερη σημασία. Έχω λόγους να αισιοδοξώ; Ανοιχτός στις απόψεις σας.

    ReplyDelete
  3. Φίλε Αντώνη,


    Ευχαριστούμε, Καλή χρονιά και σε σένα και τους δικούς σου!

    Πριν απανατήσουμε στο ερώτημά σου, κάποιες διευκρινίσεις: Αυτό που γράψαμε για την αναλογία αναγνωστών/σχολιαστών δεν ήταν μια επισήμανση ειδικά για τα δικά σου μπλογκς. Ήταν μια υπενθύμιση προς όλους μας (καταλαβαίνεις βέβαια το περιεχόμενο αυτού του "μας"). Κι αυτό, γιατί εμείς δεν είμαστε (ή δεν πρέπει να είμαστε) στο ιντερνετικό κουρμπέτι μόνο από χόμπι ή διάθεση "επικοινωνίας" έτσι γενικά κι αόριστα, αλλά από την υποχρέωση που νιώθουμε να μιλήσουμε ξανά (άλλά όχι ίδια όπως παλιά) για τις αριστερές ιδέες, κάνοντάς τις εκ νέου ελκυστικές, δεν συμφωνείς;

    Αυτό ήταν ένα διαχρονικό καθήκον για έναν αριστερό, ανέκαθεν. Όμως τώρα, στους χαλεπούς καιρούς που ο περισσότερος κόσμος είναι "προοδευτικός" και ταυτόχρονα έχει γυρίσει την πλάτη του στην Αριστερά γίνεται πιο επιτακτικό.

    Σύμφωνα με τα παραπάνω, πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα πώς θα συνομιλήσουμε με περισσότερο κόσμο. Γιατί η συνομιλία είναι αυτή που μας επιτρέπει να μη χάνουμε την επαφή με τον κόσμο που μας διαβάζει κι έτσι να συν-βαδίζουμε μαζί του σ' αυτή την αέναη "διαδήλωση", "ένα μ' αυτόν" κι όχι αποκομμένοι απ' αυτόν. Μας διαβάζει, αλλά τι σκέφτεται γι' αυτά που του λέμε; Τι δέχεται και τι απορρίπτει; Γιατί απορρίπτει όσα απορρίπτει; Τι έχει να αντιπροτείνει; κλπ., κλπ. Επομένως, η αύξηση των συνομιλητών μας πρέπει να είναι ένα σταθερό μέλημα.

    Εμείς από προσωπική εμπειρία ξέρουμε ότι χάνουμε σχολιαστές επειδή δεν μας καταλαβαίνουν. (Αυτό για το δικό σου μπλογκ πρέπει να έχει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις). Έχουμε ακούσει επανειλημμένα από γνωστούς και φίλους που ξέρουν για το μπλογκ να μας λένε, όταν τους "παραπονιόμαστε" ότι δεν σχολιάζουν: "Αντε ρε, αφού τα γράφετε μπερδεμένα!". Ή πάλι: "Εμείς δεν ξέρουμε και πολλά από πολιτική. Δεν έχουμε να πούμε κάτι".

    Αυτά μας απασχολούν. Φυσικά, θα απασχολούν και σένα, δεν είμαστε μόνο εμείς οι "ανησυχούντες". Στα πλαίσια του προβληματισμού σου για τη μεγιστοποίηση της αναμφισβήτητης χρησιμότητας των μπλογκς που διαχειρίζεσαι, πιστεύουμε ότι είναι επιβοηθητική η παρατήρηση -μεταξύ σοβαρού, αστείου και επαίνου- που διατύπωσε σε σχόλιο στο ευχετήριό σου ποστ στο RD ο Herr K: "Γράφε λίγο πιο πρόχειρα. Έτσι όπως γράφεις, ντρεπόμαστε να σχολιάσουμε".

    Αν έχεις λόγους να αισιοδοξείς; Μα θέλει και ρώτημα;


    Τα λέμε.

    ReplyDelete
  4. Γεια και χαρά. Την έχω υπόψη την παρατήρηση του herrk--είναι το "αισιόδοξο" για μένα σενάριο. Αισιόδοξο γιατί; Γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι χρειάζεται επανάκτηση του θεωρητικού οπλοστασίου. Δεν αρκεί από μόνη της, αλλά είναι απαραίτητη. Και αυτό σημαίνει ότι σιγά-σιγά πρέπει να βρει ο κόσμος ξανά κάποια εννοιολογικά πατήματα, να ξανα-ανακαλύψει την πυκνότητα της σκέψης της μαχητικής αριστεράς που για τόσο καιρό, και υπό συνθήκες πολιτικής υποχώρησης, συκοφαντήθηκε ως "ξύλινη", ωσάν ο νεοφιλελευθερισμός να ήταν καμμιά γλώσσα άμεση, αντι-μυθολογική ή μη ιδεολογική.

    Από κει και πέρα, σε ότι αφορά τον διάλογο. Σίγουρα μας ενδιαφέρει βασικά η ζύμωση ιδεών. Αυτή όμως έχει πολλές διαστάσεις και δεν περιορίζεται στην ρητή ανταλλαγή απόψεων. Επίσης: τον παλιό, καλό καιρό "ανταλλαγή απόψεων" σήμαινε ανάληψη ευθύνης στον εκτενή και αναλυτικό λόγο και όχι σε δυο γραμμές "μ' αρέσει/δε μ'αρέσει το Χ που λες." Η πλειοψηφία του έργου του Λένιν και ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του έργου των Μαρξ/Ένγκελς έχει άμεσα διαλογική μορφή. Αλλά τι διάλογος, ε; Υπάρχει συνεπώς η ευθύνη αναπροσαρμογής της ίδιας της έννοιας του τι είναι διάλογος και τι απαιτήσεις έχει.

    Τέλος, πέρα από τον διάλογο και τη ζύμωση υπάρχει η απόφαση, η δράση και η οργάνωση. Δεν είναι αυτοσκοπός ο διάλογος και η ζύμωση αλλά μέσα για κάτι. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι συμφωνούμε σε αυτό. Όμως τούτο σημαίνει ότι όπως ένα αριστερό μέσο έκφρασης πρέπει να ενδιαφέρεται για τη ζύμωση, πρέπει επίσης να καθιστά ξεκάθαρο ότι δεν ενδιαφέρεται μονάχα για αυτή, ούτε έχει ως αυτοσκοπό τη μεγιστοποίηση των σχολίων. Επίσης, δεν θεωρώ καθόλου σωστό να υποτονίζω, έστω έμμεσα, την σημασία της προπαγάνδας. Το RD είναι προπαγανδιστικό όργανο, έστω και αν είναι προπαγανδιστικό όργανο χωρίς κομματική σύνδεση, έστω και αν η προπαγάνδα δεν ισούται υπεραπλούστευση (ούτε ήταν ποτέ για τους κλασικούς του Μαρξισμού η προπαγάνδα συνώνυμο των υπεραπλουστευτικών τσιτάτων--η θεωρία είναι απαιτητική ερωμένη και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να την εγκαταλείψουμε για χάρη κάποιας αδιαμεσολάβητης ή αυθόρμητης υποτίθεται πράξης).

    ReplyDelete
  5. Ας αναδιατυπώσω για ακρίβεια: το RD είναι ΚΑΙ προπαγανδιστικό όργανο, και δεν επιθυμεί να κρύβεται σε ό,τι αφορά το γεγονός ότι αποτελεί βασικό του στόχο η διασπορά ιδεών σημαντικών για την διεξαγωγή μαζικής αριστερής πολιτικής.

    ReplyDelete
  6. Φίλε Αντώνη,


    Συμφωνούμε σε όλα! Κι έτσι εννοούμε κι εμείς τον διάλογο, με αυτές τις προδιαγραφές.

    Ωστόσο, διαβάζοντας κι εμείς αυτές τις μέρες την "Κομμουνιστική Υπόθεση" ξαναθυμόμαστε τους στίχους του Ρίτσου:

    Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά.
    Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα.
    Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.
    Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
    σ' όλες τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη.
    'Ετσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
    Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,
    "Τέτοια ποιήματα, σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα."
    Αυτό θέλουμε κι εμείς.
    Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο.
    Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.


    Τα λέμε.

    ReplyDelete
  7. Τι ευτυχής σύμπτωση! Σχετικά με την εκλαϊκευση που εκπροσωπεί ένα βιβλίο όπως η Κομμουνιστική Υπόθεση είχα μια πολύ πρόσφατη κουβέντα. Πόσο σημαντική είναι, πόσο σπουδαίες υπηρεσίες προσφέρει. Αλλά θα μου επιτρέψετε να παραμείνω σκληρά διαλεκτικός: Το Είναι και Συμβάν, το Οι Λογικές των Κόσμων, το Θεωρία του Υποκειμένου, τα βιβλία δηλαδή που έφτιαξαν τον Μπαντιού ως τον σημαντικότερο σημερινό αριστερό φιλόσοφο δεν έχουν ακόμη μεταφραστεί στα ελληνικά και παραμένει αμφίβολο αν και πότε θα μεταφραστούν.

    Έτσι δεν κάνουμε δουλειά. Ο ταύρος έχει δύο κέρατα.

    ReplyDelete
  8. Φίλε Αντώνη,


    Ναι στη Διαλεκτική! Ναι και στα δύο κέρατα του ταύρου!


    Τα λέμε.

    ReplyDelete