Saturday, December 19, 2009

18. Μικροϊδιοκτησία

Όταν πηγαίνω διακοπές σε επαρχιακά, όχι ιδιαίτερα τουριστικά αναπτυγμένα μέρη, μου αρέσει να παρατηρώ την συμπεριφορά κάποιων σταθερών θαμώνων στις ταβέρνες και τα μπαρ. Με χίλιους δυο μικρούς και σχεδόν ανεπαίσθητους τρόπους, προσπαθούν να επιδείξουν στους τρίτους την οικειότητά τους με τους ιδιοκτήτες: προσφέρονται να βοηθήσουν στο σερβίρισμα ή στο μάζεμα· είναι υπερβολικοί στον ενθουσιασμό τους όταν βλέπουν τον μαγαζάτορα· η γλώσσα του σώματός τους είναι όχι αυτή του πελάτη αλλά αυτή του ευδαίμονος νοικοκύρη· είναι λίγο υπέρ του δέοντος επιδεικτικοί ως προς το ότι νιώθουν άνετα στο περιβάλλον. Με λίγα λόγια, λειτουργούν ωσάν ο χώρος να ήταν (και) δικός τους.

Μέσα από αυτές τις άκακες και λεπτεπίλεπτες ενέργειες, ο Έλληνας υπάλληλος γραφείου, πωλητής, ή δημόσιος υπάλληλος εκφράζει την φαντασίωση που έχει πάντα κοντά στην καρδιά του: να γίνει ο ίδιος μικροϊδιοκτήτης, να έχει ένα μαγαζάκι όπου θα δεξιώνεται τους φίλους του, να είναι αφεντικό του εαυτού του, να είναι ριζωμένος σε ένα τόπο όπου θα έχει πρόσωπο, και όπου θα είναι αναγνωρίσιμο μέρος της καθημερινής ζωής των άλλων, και όχι άγνωστος και ανώνυμος και ξεχασμένος στην ασήμαντη ιδιωτικότητά του.

Για αυτό και το blogging έχει περισσότερο μέλλον στην Ελλάδα από ό,τι θα ήταν λογικό να αναμένεται: είναι η εικονική εκδοχή εκπλήρωσης της αλύτρωτης για τους πολλούς επιθυμίας να γίνουν μικροϊδιοκτήτες.

1 comment:

  1. Παρεμπιπτόντως, η φράση είναι "υπέρ το δέον" μιας και το υπέρ συντάσσεται με αιτιατική

    ReplyDelete