Saturday, December 26, 2009

39. Γκιούλιβερ

Όταν πέθαναν και οι τελευταίοι γίγαντες, αφήσαμε τα προσωρινά μας παραπήγματα και μπήκαμε στα σπίτια τους, θεόρατα καθώς ήταν και άδεια. Ήταν μια κάπως κωμική κατάσταση. Από τις χτένες που είχαν για να χτενίζουν τις γενιάδες τους, φτιάξαμε μηχανές για να οργώνουμε τη γη. Από τις πεσμένες τους τρίχες, σκοινιά χοντρά για τα πλοία στους μόλους μας. Οι καθρέφτες τους ήταν θεσπέσιες, μαγικές λίμνες όπου πηγαίναμε διακοπές με τα παιδιά μας. Η απόσταση ανάμεσα στο καθιστικό και τον κήπο ήταν τόσο μεγάλη, που αυτό που ο γίγαντας πρέπει να διένυε σε λίγα βήματα, για μας ήταν ταξίδι ζωής. Μόνο κάποιοι τολμηροί αναλάμβαναν να τη διασχίσουν ώστε στα γεράματα να έχουν μια άξια λόγου εμπειρία να μοιραστούν.

Ίσως όσοι δεν έχουν το δικό μας ύψος να αναρωτηθούν γιατί διαλέξαμε να μείνουμε σε σπίτια που φτιάχτηκαν για γίγαντες, ξέροντας πως είναι δύσχρηστα και αταίριαστα με τις δικές μας διαστάσεις. Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος όλης μου της φυλής, αλλά νομίζω πως μας μάγεψε η άπλα. Υπάρχει χώρος σ' αυτά τα σπίτια, χώρος για να αναπνεύσεις χωρίς τα χνώτα σου να ζεσταίνουν δυσάρεστα το λαιμό του διπλανού σου, χώρος για να απλώσεις τα πόδια σου όσο θέλεις, για να χαθείς από προσώπου γης, χώρος για να σηκώσεις τα χέρια σου ψηλά και να ακουμπάς όχι χώμα αλλά τον ελαφρύ αέρα.

No comments:

Post a Comment