Tuesday, October 19, 2010

177. Endgame

Ο κύκλος ζωής του ιστολογίου αυτού έληξε.

Το ιστολόγιο θα παραμείνει στη θέση του, όπως κάθε λάθος στο οποίο κάποτε πιστέψαμε. Τα ηλεκτρονικά μέσα δημιουργούν την δυνατότητα για ένα νέου είδους κουφάρι, μη βιοδιαλυτό, την περιφορά σωμάτων που υπήρξαν κάποτε αλλά δεν ζουν πια, σε ένα χώρο χωρίς βαρύτητα και φθορά, αλλά συνάμα χωρίς παρουσία και χωρίς επαφή. 

Στο καλό, ωραίο μου, άφθαρτο ερείπιο.

Monday, October 18, 2010

176. Λαβ σονγκ (δις ιζ νοτ ε)


Bloody Mother Fucking Asshole
(Martha Wainwright)

Poetry is no place for a heart that's a whore
And I'm young and I 'm strong
But I feel old and tired
Overfired

And I've been poked and stoked
It's all smoke, there's no more fire
Only desire
For you, whoever you are
For you, whoever you are

You say my time here has been some sort of joke
That I've been messing around
Some sort of incubating period
For when I really come around
I'm cracking up
And you have no idea

No idea how it feels to be on your own
In your own home
with the fucking phone
And the mother of gloom
In your bedroom
Standing over your head
With her hand in your head
With her hand in your head

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
When all I wanted was to be good
To do everything in truth
To do everything in truth

Oh I wish I wish I wish I was born a man
So I could learn how to stand up for myself
Like those guys with guitars
I've been watching in bars
Who've been stamping their feet to a different beat
To a different beat
To a different beat

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
When all I wanted was to be good
To do everything in truth
To do everything in truth

You bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody...

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
For you, whoever you are
For you, whoever you are
For you, whoever you are

175. Σελίδες

Έγραφε διαρκώς· οι σελίδες γέμιζαν η μία μετά την άλλη· ποιος να το λεγε ότι θα χρειαζόταν τόσες και τόσες σελίδες! Όσο λιγότερο κατανοητός γινόταν, τόσο περισσότερο έγραφε. Όσο περισσότερο έγραφε, τόσο λιγότερο κατανοητός γινόταν. Και θα συνέχιζε για πάντα αν δεν συνέβαινε μια μέρα ένας ξαφνικός άνεμος που φύσηξε απ΄το παράθυρο να σηκώσει όλες τις παλιές σελίδες, που γέμιζαν κάθε ράφι και ερμάρι, μάζευαν σκόνη πάνω σε γραφεία, κιτρίνιζαν κάτω από κρεβάτια, ξεθώριαζαν στο πάτωμα, μάζευαν δαχτυλιές και πιτσιλιές λάδι πάνω στο τραπέζι της κουζίνας--αν όλες, λέω, αυτές οι σελίδες δεν σηκωνόντουσαν άξαφνα ως το ταβάνι και δεν έπεφταν όλες μαζί πάνω του, σαν κάποιου είδους βροχή από χαρτί και από μελάνι. "Σάβανο!" ήταν η τελευταία λέξη που πρόφτασε να πει ο εργατικός μα τόσο ματαιοπονών συγγραφέας μας πριν τον καταπλακώσουν για πάντα τα γραπτά του.

174. Χαρακίρι

"...Λένε πως όταν ο αετός, κοιτάζοντας προσεκτικά, είδε ότι το βέλος που τον πλήγωσε είχε για οδηγό τα δικά του φτερά, είπε: Δεν έχει νόημα να κλαίμε. Είμαστε οι ίδιοι αφανιστές του εαυτού μας."

Από εγκληματολογική άποψη, η αυτοκτονία ήταν πάντα το μοναδικό τέλειο έγκλημα, μιας και είναι το μόνο που εγγυάται ότι ο δράστης δεν θα συλληφθεί ποτέ. Πράγμα που σημαίνει ότι η μοναδική τέλεια πράξη, η μοναδική πράξη που δεν επιδέχεται καμμία βελτίωση ή αναθεώρηση απ' τον δράστη της, είναι η αυτοεξάλειψη. 

Όμως δεν μας έχει δωθεί το δικαίωμα να επιζητούμε την τελειότητα. Το δικαίωμα αυτό εκχωρήθηκε στους Θεούς, όχι γιατί οι άνθρωποι ήταν υπερβολικά αδύναμοι για να το διεκδικήσουν, αλλά επειδή ήταν αρκετά πανούργοι για να ξεφορτωθούν τους Θεούς με τον μόνο τρόπο που ήταν εφικτός: αναγκάζοντάς τους να αποδεχτούν την τελειότητά τους, τους ανάγκασαν, τον ένα μετά τον άλλο, να αυτοκτονήσουν.

173. Συσκευές ΙΙ

Μια νύχτα με ξύπνησε ένα ξυπνητήρι κινητού που δεν είχε ανάλογη ρύθμιση, που δεν είχε καν κάρτα, και που είχα καταχωνιάσει σε ένα συρτάρι επί μήνες. Με όσο ρεύμα του είχε απομείνει, συνέχιζε να δηλώνει την ύπαρξή του, να αρνείται να πεθάνει. Και δεν μπορούσα να απενεργοποιήσω αυτό το επίμονο ξυπνητήρι, να σκοτώσω το φάντασμα στη μηχανή, με κανένα τρόπο.

Τούτη η παράλογη επιμονή της δήλωσης "είμαι ακόμα εδώ!" όταν όλα τα άλλα έχουν απονεκρωθεί και σωπάσει είναι το απάνθρωπο μέσα μας.

172. Συσκευές

Μια συσκευή με πολλές και πολύπλοκες δυνητικές λειτουργίες αλλά χωρίς οδηγίες χρήσης είναι άχρηστη και παύει ουσιαστικά να είναι συσκευή. Αυτό που ονειρευόμαστε όταν ονειρευόμαστε έναν κόσμο όπου θα ήταν εφικτό για τους άλλους να κατανοούν πώς λειτουργούμε χωρίς να πατούν όλα τα λάθος κουμπιά και χωρίς να δημιουργούν βραχυκυκλώματα και φθορές στο εσωτερικό μας είναι να γίνουμε σωστές και λειτουργικές συσκευές. Αντ' αυτού, και επειδή ούτε εμείς οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το πιο αποδοτικό μας πρόγραμμα, και επειδή για αυτόν ακριβώς τον λόγο εμείς οι ίδιοι πατούμε κουμπιά που μας προκαλούν κάθε είδους δυσλειτουργίες και φθορές, παραμένουμε απλώς άνθρωποι. 

Friday, October 15, 2010

171. Μέτρα οικονομίας

Τρεις τεχνικές εκφραστικής οικονομίας:

1. Να γράφεις ωσάν να έχει εξαφανιστεί όχι μόνο το χαρτί αλλά και τα ηλεκτρονικά μέσα και ωσάν, κατά συνέπεια, οι λέξεις σου να χρειάζεται να πελεκηθούν μία-μία πάνω σε πέτρα.
2. Να γράφεις ωσάν να υπαγορεύεις αγγελία σε εφημερίδα με υψηλή κυκλοφορία· χρέωση με τη λέξη.
3. Να γράφεις ωσάν να ήσουν κάποιου είδους πιστός που, θέλοντας να εξευμενίσει τη δύναμη του ατέρμονου, χωράει τις Γραφές στο τσόφλι ενός αυγού, ή κάποιου είδους κατάσκοπος, που, θέλοντας να περάσει απαρατήρητος από τις εχθρικές γραμμές, καταγράφει τις απόρρητες αναφορές των τελευταίων δώδεκα μηνών σε ένα καρυδότσουφλο.

Smaller and smaller and smaller...